Wanneer druksensoren in contact komen met waterstof, leidt dit vaak tot moeilijkheden. Helaas merk ik in mijn werk heel vaak dat onze klanten zich hier v\u00f3\u00f3r gebruik niet van bewust zijn. Daarom vertellen ze ons vaak niet eens dat hun medium waterstof bevat, en komen wij er pas achter als we een klacht krijgen. Maar waarom krijgen wij een klacht? Waarom is vooral waterstof zo kritisch voor druksensoren?<\/p>\n
Een basisregel is dat een groot aantal metalen bros wordt bij blootstelling aan waterstof. Waterstofatomen die in het metaalrooster diffunderen, veranderen de sterkte van het materiaal. In het ergste geval resulteert dit in scheuren in het materiaal. Of eenvoudig gezegd, de druksensor begint te lekken of wordt volledig vernietigd.<\/p>\n
<\/p>\n
In het geval van druksensoren spelen vooral dunne membranen die nodig zijn voor het meten van de druk een doorslaggevende rol. Atoomwaterstof kan niet alleen het metaal binnendringen, maar er ook door diffusie doorheen gaan. Dit heeft verschillende effecten: Bij pi\u00ebzoresistieve meetprincipes wordt het kritisch, wanneer waterstof met het inwendige transmissiemedium reageert of zich daar ophoopt. Dit vervalst aanvankelijk alleen de meetresultaten, maar kan later in afzonderlijke gevallen ook leiden tot volledige vernietiging van de sensor. De toevoeging van waterstof verandert ook de instrumentatiekenmerken van de weerstandsstructuren van de meetbrug van dunne-filmsensoren. Hoewel dit proces omkeerbaar is, leidt het ten minste tijdelijk tot een ontstemming van de brug, wat een vervalsing van het meetsignaal tot gevolg heeft.<\/p>\n
De hierboven beschreven effecten treden echter in verschillende materialen verschillend op. Dit betekent dat de effecten van waterstof aanzienlijk kunnen worden verminderd door geschikte materialen te kiezen.<\/p>\n